زیبایی و نظام های غیر دموکراتیک

انسان ، به مثابه موجودی ساختارمند، واجد ساحت هایی است که از مهمترین آن میتوان به ساحت زیبایی شناسانه  اشاره کرد.  این ساحت از وجود آدمی بر اساس طرح  مازلو از نیازهای انسانی ( با علم به نقدهای موجود به هرم  نیازهای مازلو) در بالای هرم جای دارد و انسانی که از ساحت  نیازهای سایکولوژیک ، امنیت  ،  تعلقات و ارزش های شخصیتی فرا تر رود ،  به لحاظ روانی مجال می یابد پا در حیطه ی  خود انگیختگی بگذارد . در این ساحت است که انسان ،‌ به لحاظ روانی آمادگی آن را یافته است که  در محدوده ی خلاقیت عمل کند . خلاقیت در اندیشه ، خلاقیت در احساس ، خلاقیت در  عمل .  در این مرحله ، انسان به محدوده ی رفتارهایی وارد می شود که محصول خودانگیختگی است. م
این، محدوده ای بسیار خطرناک برای جوامع غیر دموکراتیک و نظام های توتالیتر است. از این رو  نظام های تمامیت خواه، همواره به شکل های مختلف به سرکوب این گروه ها و افراد مستقل می پردازند. سرکوب هنرمندان  ، اندیشمندان و نویسندگان ، سرکوب  مفهوم “زیبایی” است. زیبایی در این مجموعه های  خشن، مفهومی معنا دار نیست..م